Marks uchodzi zbyt założyciela w taki sposób zwanego naukowego socjalizmu, który, wyrósłszy z jego poglądów filozoficznych, zaledwie wewnątrz związku z nimi staje się zrozumiały. Marks pozostawał każdorazowo poniżej wpływem filozofii Hegla, zachował też jego procedura dociekania, jego dialektyczną metodę również przeświadczenie o identyczności „bytu” plus „myślenia”. Szczytowym zakończeniem filozoficznego systemu Marksa jest jego materialistyczne rozumienie dziejów, oparte na historycznym materializmie.
Pod względem ekonomicznym Karol Marks jest uczniem Ricarda, na którego teorii o wartości pracy oparł osobisty własny system, zaś zwłaszcza teorię wyzysku. Podobnie jako Ricardo zapatruje się Marks nader pesymistycznie na sytuacja klasy pracującej oraz przepowiada zanik kapitalistycznego ustroju, ze względu ciągłego wzrostu klasy robotniczej również jeszcze w wyższym stopniu zaostrzających się kryzysów (teoria katastrof). Ponieważ zaś według metody dialektycznej udoskonalenie dokonuje się do wnętrza ten sposób, że w środku obszar starego systemu przychodzi nowy, wręcz przeciwny, wówczas Marks potępiał wszystkie reformy socjalne, dążąc do zupełnego zniszczenia systemu kapitalistycznego do wnętrza drodze rewolucji także do ugruntowania władzy proletariatu wewnątrz drodze dyktatury.
Marks jest najwybitniejszym teoretykiem socjalizmu, wskroś swoją krytykę wpłynął także na „burżuazyjną” politykę ekonomiczną. Najważniejsze dzieła: